Zerwanie ścięgna Achillesa to poważny uraz, który najczęściej występuje u osób aktywnych fizycznie, zwłaszcza mężczyzn w wieku 30–50 lat. Do uszkodzenia dochodzi zwykle podczas gwałtownego ruchu – skoku, sprintu lub nagłej zmiany kierunku. Zerwaniu często towarzyszy uczucie "strzału" w łydkę i niemożność kontynuowania ruchu.

Po potwierdzeniu diagnozy przez USG lub rezonans magnetyczny, podejmowana jest decyzja o leczeniu. W zależności od rodzaju zerwania oraz ogólnego stanu pacjenta, stosowane może być leczenie operacyjne lub zachowawcze. Niezależnie od metody, nieodzownym elementem powrotu do sprawności jest dobrze prowadzona rehabilitacja.

Rehabilitacja po zerwaniu ścięgna Achillesa przebiega etapami i trwa zazwyczaj od 4 do 8 miesięcy. Początkowo kończyna jest unieruchamiana w ortezie ustawionej w zgięciu podeszwowym. W tym okresie pacjent porusza się o kulach, unikając obciążania chorej nogi.

Po kilku tygodniach rozpoczynane są ćwiczenia zakresu ruchu i wzmacniania mięśni łydki. W kolejnych etapach wprowadzane są ćwiczenia ekscentryczne, ćwiczenia propriocepcji oraz trening funkcjonalny. Część ćwiczeń wykonuje się na specjalistycznym sprzęcie, a część w warunkach domowych.

Powrót do pełnej aktywności sportowej możliwy jest dopiero po przywróceniu siły, stabilności i elastyczności ścięgna. Proces ten musi być prowadzony przez doświadczonego fizjoterapeutę, ponieważ nieprawidłowa rehabilitacja może prowadzić do ponownych urazów.

Z odpowiednim podejściem i systematycznością, uszkodzone ścięgno Achillesa może zostać skutecznie odbudowane, a funkcja nogi – przywrócona.